Hiszpańską rezydencję podatkową ocenia się najpierw według prawa krajowego, między innymi na podstawie długości pobytu i ośrodka interesów gospodarczych. Jeżeli Polska i Hiszpania jednocześnie uznają Cię za rezydenta, stosuje się w określonej kolejności reguły z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Dwa systemy i dwa różne pytania

Prawo pobytowe odpowiada na pytanie, na jakiej podstawie obywatel UE przebywa w Hiszpanii. Prawo podatkowe ustala, gdzie dana osoba podlega opodatkowaniu jako rezydent i jaki jest zakres obowiązków. Dokument z jednego systemu może być dowodem, ale nie zastępuje analizy drugiego.

Hiszpańskie kryteria wymagają pełnego obrazu

Agencia Tributaria wskazuje między innymi przebywanie ponad 183 dni w roku kalendarzowym oraz położenie głównego ośrodka działalności lub interesów gospodarczych. Przepisy zawierają także domniemania dotyczące najbliższej rodziny. Sposób liczenia nieobecności i dowodzenia rezydencji wymaga oceny faktów.

Gdy oba państwa uznają osobę za rezydenta

Może powstać konflikt podwójnej rezydencji według praw krajowych. Wtedy analizuje się reguły rozstrzygające z umowy Polska–Hiszpania, w określonej kolejności. Nie wybiera się kraju wyłącznie przez deklarację ani adres korespondencyjny.

Przygotuj fakty przed konsultacją

Zbierz kalendarz pobytu, miejsca zamieszkania rodziny, źródła dochodów, miejsce wykonywania pracy i działalności, nieruchomości oraz wcześniej złożone zeznania i informacje podatkowe. Doradca powinien ocenić także konkretne podatki, terminy i obowiązki informacyjne.

Oficjalne źródła